Het is nog niet zolang geleden dat het Eurovisie Songfestival werd uitgebreid met landen die we niet direct op een landkaart konden aanduiden. Vooral de landen in Oost Europa, achter het voormalige ijzeren gordijn, bleken enthousiaste deelnemers.
Naast deze landen in het oosten waren er ook twee dwergstaatjes die overgehaald werden door de EBU om in het festijn deel te nemen. Zowel het Italiaanstalige San Marino als het soort van Spaanstalige Andorra stuurden hun inzendingen in de afgelopen jaren. Maar overal is recessie. De staatsomroep RTVA heeft al schulden en er wordt bezuinigd op het jaarlijks budget.
Het Vorstendom Andorra is een klein, ingesloten vorstendom en tevens dwergstaat in het zuidwesten van Europa, in de oostelijke Pyreneeën en begrensd door Frankrijk en Spanje. Het geïsoleerde land is tegenwoordig vooral afhankelijk van toerisme en zijn status als belastingparadijs. Andorra is geen lid van de Europese Unie. De officiële taal van de Andorrezen is Catalaans.
Noodgedwongen stapt Andorra nu uit de EBU en kan daardoor niet meer deelnemen aan het Eurovisie Songfestival. En dat alles om een paar miljoen Euro. Toch wel zuur als je bedenkt dat Griekenland gewoon weer meedoet met het songfestival, net zoals Italië, Spanje, Ierland en Portugal. Blijkbaar hebben deze landen minder moeite om op kosten van de andere Eurolanden hun culturele hoogstandje te sturen.
Mij lijkt het niet fair wat er gebeurt. Zo’n kleine omroep zou toch geholpen moeten worden door de EBU zelf met verlaagde kosten voor deelname. Of we staan als Europeanen gezamenlijk op het songfestivalpodium óf we stoppen met het liedjesfestijn… dat zou een eerlijke keuze zijn. Maar we zijn geen Europa als één geheel, maar nog altijd een unie van landen, waarbij een Europees gevoel ons onbekend blijft. Tegen die natuur kan je niet vechten, maar wel voor een overwinning op het Eurovisie podium.
